​XIII NIEDZIELA ZWYKŁA

Jako uczniowie Jezusa, jesteśmy powołani do współtworzenia królestwa Bożego. Podążając śladami naszego Mistrza, możemy odczuwać zmęczenie i zniechęcenia, dlatego nieustannie powinniśmy odnawiać nasz osobisty wybór. Historia powołania nigdy się nie kończy. Uczestnictwo we Mszy świętej jest znakiem naszej gotowości do nieustannego kroczenia za Panem. Chcemy słuchać Jezusa Chrystusa i opowiadać się za życiem w Jego królestwie.

XII NIEDZIELA ZWYKŁA
W rozmowach często pytamy się różnych ludzi: co sądzisz o tym czy innym zagadnieniu? Co myślisz o tej czy tamtej osobie? Wierzysz we wszystko, co ten lub tamta powiedział/a albo obiecał/a? Dzięki podobnym sondażom lepiej rozumiemy określone sprawy i odpowiednio budujemy relacje do innych osób. To samo odnosi się do pytania Jezusa: Za kogo Mnie uważacie? Domaga się ono odpowiedzi, które są tak różnorodne, jak ludzie wyrażający swoje subiektywne opinie. Gromadząc się na Eucharystii uwielbiamy Jezusa Chrystusa, który dla nas jest Mesjaszem, Synem Boga żywego.

UROCZYSTOŚĆ NAJŚWIĘTSZEJ TRÓJCY
W imię Trójcy Świętej - Ojca i Syna, i Ducha Świętego - zaczynamy każdą liturgię. Bóg objawia się w osobie Ojca, jest naszym Stworzycielem i źródłem naszego życia. Objawia się w obie Syna, który stał się Człowiekiem, naszym Bratem, abyśmy doświadczyli Jego miłości. Bóg objawia się również w osobie Ducha Świętego, by doprowadzić nas do pełnego poznania Boga; dodaje nam sił i odwagi do życia, wzbudza i podtrzymuje w nas ducha modlitwy i dziękczynienia, abyśmy mogli wyrazić nasze uwielbienie Bogu Trójjednemu.

​UROCZYSTOŚĆ ZESŁANIA DUCHA ŚWIĘTEGO​
Zesłanie Ducha Świętego to od zarania chrześcijaństwa święto przełomu i przejścia. Otrzymawszy Ducha Świętego, młody Kościół otwiera się i rusza na cały świat. Uczniowie niegdyś wylęknieni, teraz przepełnieni są radością, wolni i gotowi do wyznawania swojej wiary. W tym zadaniu nic się nie zmienia, wciąż chodzi o odwagę i siłę świadectwa, aby do wszystkich ludzi dotarła prawda o Bożym zbawieniu.

​UROCZYSTOŚĆ WNIEBOWSTĄPIENIA PAŃSKIEGO

Przed czterdziestu dniami obchodziliśmy uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego, a dziś przypada uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. Podczas liturgii mszalnej słyszeliśmy o tym, jak Jezus ukazywał się swoim uczniom, rozmawiał z nimi i spożywał z nimi posiłki. Powołał ich na świadków swojego zmartwychwstania i posłał na cały świat. Dzisiaj wspominamy chwilę, kiedy Jezus przestał być widoczny dla swoich uczniów, ponieważ wstąpił do chwały niebieskiej. Nie odszedł jednak, lecz w inny sposób pozostaje obecny pośród nas. Posyła nam Ducha Świętego, spotyka się z nami w swoim słowie oraz podczas Najświętszej Ofiary. Nieustannie powinna nam towarzyszyć świadomość, że Jezus jest z nami przez wszystkie dni aż do końca świata.

​Każdego dnia Kościół Chrystusowy staje przed nowymi wyzwaniami, zadaniami i pytaniami. Nie może być mowy o stagnacji, ale rzeczywistość wspólnoty Kościoła ma wymiar dynamiczny. Duch Jezusa Chrystusa, Duch prawdy i pokoju, jest w Kościele przyczyną owej dynamiki. Tego, który posłał nam od Boga Pocieszyciela, Ducha Świętego, uwielbijmy i oddajmy Mu należną cześć dziękując za Jego zmartwychwstanie.

V NIEDZIELA WIELKANOCNA

W naszej codzienności często można spotkać wiele rzeczy, które mają znamię nowości. W ten sposób świat odwołuje się do pierwotnego oczekiwania człowieka, że nie wszystko musi być tak, jak do tej pory. Trudno się z tym nie zgodzić, skoro odnowa świata jest w pewnych momentach konieczna. Jako chrześcijanie wiemy, że nowości nie jesteśmy w stanie sprawić własną mocą, ostatecznie jest ona darem Boga. Uczestnicząc we Mszy św. nabieramy nowych sił życiowych, których źródłem jest Chrystus zmartwychwstały. On mówi do nas : Oto czynię wszystko nowe (drugie czytanie) oraz Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali ( Ewangelia). Oto zasada życia nowego stworzenia, a my wyznawcy Chrystusa, bierzemy na siebie odpowiedzialność za odnowę świata przez to, co mówimy, czynimy i kim jesteśmy.